Âhıretde, hepsine sevâb, ya’nî Cennet vardır. Eshâb-ı kirâmın her biri “radıyallahü teâlâ anhüm ecma’în” her işinde, Allahü teâlânın rızâsını, sevgisini kazanmağa çalışır ve Onun emrine uymak zan etdikleri işe sarılırlardı. Ehl-i sünnet âlimleri “rahime-hümullahü teâlâ” söz birliği ile bildiriyor ki, bir müslimân, büyük günâh işleyince kâfir olmaz. O hâlde, hazret-i Alî ile muhârebe eden Eshâb-ı kirâma “radıyallahü teâlâ anhüm ecma’în” kâfir demek, la’net etmek, onları söğmek, hiç câiz olmaz.

Müslimânların en kıymetli ve temel iki kitâbından biri olan (Müslim) sahîhinde ve başka kitâblarda diyor ki, hazret-i Mu’âviye “radıyallahü teâlâ anh”, Resûlullahın kâtibi idi. Yanında yazardı. Zeyd bin Sâbit “radıyallahü teâlâ anh” vahy yazardı. Mu’âviye, hem vahy, hem de mektûb yazardı.

Abdüllah ibni Mubârek “rahime-hüllahü teâlâ” buyuruyor ki, (Hazret-i Mu’âviye “radıyallahü teâlâ anh”, Resûlullahın “sallallahü aleyhi ve sellem” yanında giderken, atının burnuna giren toz, Ömer bin Abdül’azîzden bin kerre dahâ kıymetlidir). Buradan, hazret-i Mu’âviyenin ne kadar yüksek olduğu açıkça anlaşılmakdadır. Hazret-i Mu’âviyenin “radıyallahü anh” üstünlüğünü anlatmağa şu hadîs-i şerîf yetişir: Tirmüzî “rahime-hüllahü teâlâ” bildiriyor ki, Resûlullah “sallallahü aleyhi ve sellem” buyurdu: (Yâ Rabbî! Onu hâdî ve mühdî eyle!) Ya’nî, Onu doğru yola ulaşdır ve doğru yola ulaşdırıcı eyle!)

Mu’cizelerine Ahmedin, yokdur adedle hesâb,
etdiler ammâ sahâbe, ondan üç bini ta’dâd.

Mu’cize, herkim nebîdir, sıdkına olur delîl,
şöyle ki, gün olduğunu haber verir âfitâb.

Mu’cize, bir de görülse, yetişir tasdîk için,
göstermişdir, hod Muhammed, mu’cizât-ı bî hesâb.

Sıdkına Kur’ân yeter ki, Hak sözüdür şübhesiz,
zîrâ üstündür belâgatde, cümleye ol kitâb.

Şöyle ki, cin ve beşer mislini yapamadılar,
tâ ki bildiler, kelâmullah imiş bî irtiyâb.